لیگ برتر والیبال بانوان ایران در حالی به کار خود ادامه می دهد که بالانشینان و قعرنشینان این لیگ در دنیای متفاوتی سیر می کنند، تفاوتی به وسعت بی عدالتی های موجود در  ورزش آقایان و بانوان؛ اینکه ماهیت برگزاری رقابت های اینچنینی با این شرایط، چه آینده نگری هایی را در پی دارد و از لیگی که فقط سه تیم به معنای واقعی کلمه دارد چه تیم ملی تشکیل خواهد شد به کنار، اما انتقاد سرمربی وطنی تیم ملی  از سطح کیفی و فنی تیم ها و همچنین گلایه از کمبود بازیکنان حرفه ای و سطح بالا بین بانوان و از طرفی اعتقاد راسخ مربیان لیگ برتری بر لزوم استفاده از مربی خارجی در تیم ملی جهت بهره گیری از پتانسل بالای بانوان والیبالیست و جای خالی یک مربی با دانش و به روز روی نیمکت تیم ملی والیبال بانوان ، نظیر آنچه مردان والیبال ایران از آن بهره می برند در نوع خود جالب و نشاندهنده یک هماهنگی آشکار ! است.

 بله؛ تشکیل مثلث قدرت در لیگ برتر بانوان و زنگ تفریح شدن سایر رقبا آنهم در میان تنها هفت تیم، مسئله ی کوچکی نیست و از طرفی سالهاست که اکثر کارشناسان از کمبود اطلاعات فنی بین مربیان زن ایران می گویند.

در این سالها، ماه ها و روزهای ابری والیبال بانوان که فقط حرف است و حرف، خبری نظیر برگزاری نخستین اردوی استعدادیابی نوجوانان دختر، انتخاب و پرورش دختران نوجوان از سنین پایین و در حال رشد، حتی اگر تداوم نیز نداشته باشد که امیدواریم چنین نباشد، از پرتو نور و آینده ای بهتر نوید می دهد. تا یکی از مشکلات اساسی در ورزش بانوان که عدم توجه به سنین پایه و شروع ورزش حرفه ای از سنین بالا است، حداقل در آینده برطرف شده و یکی از راه بهانه ها به بن بست ختم شود که اگر خواستیم از شرایط باشگاهی و ملی بگوییم با این جواب پرتکرار سطح بازیکنان ما همین است، مواجه نشویم. هر چند که تا آغاز نخستین تورنمنت برون مرزی بانوان والیبالیست فرصت زیادی باقی نمانده و باید ضمن توجه به گذشته ،حال و آینده را با هم دریابیم.

حدیثه حبیبی